Junae Lansu

Cepa en Nemora, twee Tuinslakken van achtenswaardige leeftijd, vertoeven achter ons huis in het groen, elk in een andere uithoek van de tuin.

Zolang ze zich kunnen herinneren, spreken ze jaarlijks tijdens hoogzomer af bij de verweerde Bruine Bak, een punt centraal gelegen tussen hun verblijfplaatsen in.

De tocht naar hun Ontmoeting is lang en vermoeiend, wordt volgens hen zelfs elk jaar nóg langer en vermoeiender. Maar niets kan hen tegenhouden om bij aanvang van de lente, als de aarde weer wat warmer wordt, de reis te beginnen.

Dag na dag schuifelen ze dichter naar elkaar toe, zandkorrel na steentje overwinnen ze. Na een hele poos verschijnt de Bruine Bak in de verte aan de horizon. En als uiteindelijk de zon op haar hoogst staat, het gras plaats maakt voor steen, weten ze:
“Weldra zie ik Cepa weer…”
“Nemoraatje, het gaat ons weer lukken…”

En op een warme zomerdag schuifelen ze elkaar dan tegen het lijf, is de oude Bruine Bak weer getuige van een Onmoeting van Cepa en Nemora.

In de luwte van de schaduw praten ze dan lekker bij, wisselen de nieuwtjes uit van het voorbije jaar, kijken elkaar diep in de ogen, en nemen na een paar uur weer afscheid.
“Een veilige terugreis Cepa. Zie ik je volgend jaar?”
“Wees daar maar zeker van Nemora! Het ga je goed.”

En na een laatste dikke knuffel vertrekken ze huiswaarts, elk een andere kant op.
De tocht naar huis is lang en vermoeiend, wordt volgens hen zelfs elk jaar nóg langer en vermoeiender. Maar niets kan hen tegenhouden.