tekstje: van de achterflap van Tassajara Cooking door Edward Espe Brown.

Al fietsend van Amsterdam Sloterdijk naar Amsterdam Centraal kom je aan het begin van het Westerpark bovenstaand kunstwerk (Zonder titel, 2004) van Herman Makkink tegen; een gemetselde halve bol met daarop twee bronzen figuren – elk met vier voeten.

Ik ben er in het verleden al ontzettend veel voorbij gereden zonder het beeld écht te zien, maar vandaag ‘raakte’ het me en kon ik er niet zonder meer passeren.

De kunstenaar zegt zelf over dit werk: “Het beeld heeft betrekking op de condition humaine. (…) Wij zijn half dier half mens en tot onze grote verbazing komen we, ongevraagd, tot leven op deze aarde in een bijna onmogelijke positie. Alleen door onze blik op het oneindige te richten kunnen we ontstijgen aan deze penibele situatie…”

Het beeld brengt dit gevoel op een indringende manier over, vind ik.

Meer info over het werk, en volledige foto’s ervan vind je op de website van het stadsdeel Westerpark.

Vlam in mij, laai weer op;
hart in mij, heb geduld,
verdubbel het vertrouwen -
vogel in mij, laat zich opnieuw ontvouwen
de vleugelen, de nu nog moede en grauwe;
o, wiek nu op uit de verbrande takken
en laat den moed en uwe vaart niet zakken;
het nest is goed, maar het heelal is ruimer.

tekst: Hendrik Marsman

Zolang ze zich kunnen herinneren, spreken ze jaarlijks tijdens hoogzomer af bij de verweerde Bruine Bak, een punt centraal gelegen tussen hun verblijfplaatsen in.

De tocht naar hun Ontmoeting is lang en vermoeiend, wordt volgens hen zelfs elk jaar nóg langer en vermoeiender. Maar niets kan hen tegenhouden om bij aanvang van de lente, als de aarde weer wat warmer wordt, de reis te beginnen.

Dag na dag schuifelen ze dichter naar elkaar toe, zandkorrel na steentje overwinnen ze. Na een hele poos verschijnt de Bruine Bak in de verte aan de horizon. En als uiteindelijk de zon op haar hoogst staat, het gras plaats maakt voor steen, weten ze:
“Weldra zie ik Cepa weer…”
“Nemoraatje, het gaat ons weer lukken…”

En op een warme zomerdag schuifelen ze elkaar dan tegen het lijf, is de oude Bruine Bak weer getuige van een Onmoeting van Cepa en Nemora.

In de luwte van de schaduw praten ze dan lekker bij, wisselen de nieuwtjes uit van het voorbije jaar, kijken elkaar diep in de ogen, en nemen na een paar uur weer afscheid.
“Een veilige terugreis Cepa. Zie ik je volgend jaar?”
“Wees daar maar zeker van Nemora! Het ga je goed.”

En na een laatste dikke knuffel vertrekken ze huiswaarts, elk een andere kant op.
De tocht naar huis is lang en vermoeiend, wordt volgens hen zelfs elk jaar nóg langer en vermoeiender. Maar niets kan hen tegenhouden.

Het voorbije weekend fietste ik met een vriendin vanuit Haarlem naar de Hondsbossche Zeewering, een lange dijk aan de Noord-Hollandse kust en een bouwwerk met een lange geschiedenis van Nederlandse waterbeheersing.

We volgenden afwisselend de LF1b en het fietsknooppuntennetwerk en fietsten, via de hoogovens van IJmuiden, door het Noordhollands Duinreservaat en de Schoorlse duinen tot aan Camperduin.

Daar aten we – na een fotosessie van de Zeewering – eenvoudig, maar lekker in Paviljoen Minkema. Een restaurant met tavernesfeer en -kaart, maar wel met een óngelooflijk vriendelijke bediening.

Daarna een laatste sprintje naar Alkmaar, waar we samen met onze fietsen in de trein ploften en ons heerlijk weer naar huis lieten vervoeren.

Een mooi voorbeeld hiervan is het fietsrondje Haarlem – Noordwijkerhout (kml) dat ik gisteren heb gefietst. Een mooie afwisselende tocht van zo’n 50 kilometer, duidelijk beschreven in het boekje Fietsen vanuit Haarlem.

De uitgebreide fotoreportage hieronder is een beeldverslag voor ‘ons bonneke’. Maar u mag er natuurlijk ook van genieten.

- vrij vertaald naar Ikkyū, opgedragen aan Mike Martello.



Mijn vertaling is gebaseerd op de Engelse vertaling van John Stevens:

Buddha died just when nature was coming back to life.
One sword cleaves cleanly soul and body.
It is hard to obtain Buddhahood that is not born and does not die. -
Flowers appear and disappear seamlessly in spring.